بهشتى همراه رسول خدا ( ص ) سكونت گزينى ، قاتلانش را لعنت كن ! اى پسر شبيب ، اگر دوست دارى كه ثواب ياران حسين ( ع ) را ببرى ، هر گاه كه او را به ياد آوردى بگو : اى كاش با آنها بودم و به رستگارى بزرگى نايل مىآمدم ! » « 1 » و فرمود : « هر كس به خاطر ستمى كه بر ما شده اندوهگين باشد ، نفس او تسبيح است و غم او براى ما عبادت است و نگهدارى راز ما جهاد در راه خداوند است . « 2 » امام باقر ( ع ) در زيارت عاشورا مىفرمايد : من از خداوندى كه مقام تو را گرامى داشت و مرا نيز به تو گرامى داشت ، مىخواهم كه گرفتن انتقام تو را همراه با امام يارى شده از اهل بيت محمد ( ص ) روزى من گرداند و مرا توفيق دهد كه همراه امامى ظاهر و ناطق به حق از خاندانتان ، از تو خونخواهى كنم . گويى كه آن بزرگواران از خلال اين سخنان مىخواستند به مردم بفهمانند كه : اصل در نزد آنها اين است كه هرگاه شرايط فراهم شود . در برابر ستم قيام كنند ؛ و كارى حسينى انجام دهند ، و انسان حسينى مؤمنى است تسليم فرمان امامان خويش ، شجاع ، آزاده ، بصير ، استوار و قاطع كه از حسين ( ع ) و يارانش الگو مىگيرد ، و چنين كسى جز در مكتب عاشورا ساخته نمىشود . 3 - مقطع عاشوراى ظهور : رهبرى اين مقطع با طالب خون كشتگان كربلا و انتقام گيرنده حسين ( ع ) ، حضرت مهدى ( عج ) است ، كه چون شمار ياران ايشان كامل گردد ، در روز عاشورا قيام مىكند . در آن روز همهء هستى و همهء دوستداران حسين ( ع ) سرگرم عزادارى هستند كه ناگهان خبر قيام مهدى قائم ( عج ) را مىشنوند و دلهاى غمگين‌شان كه از طول غيبت و انتظار فرج خسته شده شادمان مىگردد . پس از آن ، لشكريان آن حضرت با سردادن شعار « يا لثارات الحسين » به حركت در مىآيند و سرزمينها را يكى پس از ديگرى به نام حسين ( ع ) فتح مىكنند و نسل قاتلان حسين ( ع ) را - به دليل رضايت از كار پدرانشان - مىكشند و سركشان و ستمگران را يكى پس از ديگرى از بين مىبرند تا آنكه زمين از عدل و داد پر گردد ، همانطور كه از ظلم و ستم پر شده است .

--> ( 1 ) - ر . ك : بحار ، ج 44 ، باب ثواب البكاء على مصيبته . ( 2 ) - همان .